Endometrioza

Według WHO endometrioza może dotyczyć 10% kobiet w wieku rozrodczym na świecie. W Polsce choroba ta dotyka nawet trzy miliony kobiet, z czego milion z nich nie wie, że choruje.

Endometrioza to choroba charakteryzująca się obecnością tkanki przypominającej endometrium poza macicą. Powoduje ona przewlekłą reakcję zapalną, która może skutkować powstawaniem zrostów czy zwłóknień w obrębie miednicy i innych częściach ciała.

Objawy endometriozy

Dominującym objawem jest przewlekły ból, który po wielu latach może wtórnie prowadzić do rozwinięcia depresji.

Charakterystycznym problemem, z jakim borykają się kobiety walczące z endometriozą, są trudności z zajściem w ciążę. Szacuje się, że dotyczą aż 25–50% kobiet cierpiących z powodu niepłodności.

Rozpoznanie endometriozy

Rozpoznanie endometriozy tylko na podstawie objawów klinicznych jest dość trudne, ponieważ ból miednicy jest objawem wielu chorób, przez co jest mało specyficzny. Mimo iż formalnie endometrioza po raz pierwszy została opisana w 1921 r., obecnie czas do postawienia diagnozy wynosi średnio 10 lat.

Dlatego wymaga ona bardzo dokładnej diagnostyki ukierunkowanej na szczegółowy wywiad, badanie fizykalne i dodatkowe badania diagnostyczne, takie jak ultrasonografia, rezonans magnetyczny czy laparoskopia.

W świadomości społecznej menstruacja wiąże się z bólem, dlatego objawy endometriozy są często lekceważone, a kobiety cierpią w samotności.

Leczenie

Leczenie uzależnione jest od dominujących objawów i aktualnych oczekiwań pacjentek. Do kontroli bólu wystarcza samo leczenie przeciwbólowe i hormonalne. Kiedy objawy utrzymują się pomimo leczenia farmakologicznego, niezbędne jest wykonanie operacji, której zakres zależy od zaawansowania choroby.

We wczesnych stadiach choroby wystarczające jest usunięcie powierzchownych ognisk z otrzewnej, natomiast w bardziej zaawansowanych przypadkach zakres zabiegu trzeba będzie poszerzyć o resekcję pęcherza moczowego czy jelita. Najważniejsza jest determinacja w poszukiwaniu źródła bólu i właściwa terapia.